Fanatyzm i mówienie językami — 26 maj

„I duchy proroków są poddane prorokom. Albowiem Bóg nie jest powodem nieporządku ale pokoju. Jako i we wszystkich zborach świętych.” 1 Koryntian 14,32.33.

Pewną grupą rządzi duch ogromnego fanatyzmu, z lekka tylko posmakowali oni z onego źródła prawdy i nie są zaznajomieni z duchem anioła trzeciego. Nic się nie da zrobić dla tej grupy dopóki nie skoryguje się ich skrajnych niebiblijnych poglądów.

Niektóre z tych osób mają różne talenty i zdolności, które nazywają darami i mówią że Pan umieścił ich w zborze. Mamrocą, szwargocą bez jakiegokolwiek znaczenia, które nazywają nieznanym językiem, i który jest nieznany nie tylko ludziom lecz także Panu i całemu niebu. Dary takie stwarzane są przez ludzi, kobiety i mężczyzn przy pomocy wielkiego oszustwa. Fanatyzm, fałszywe podniecenie, mówienie różnymi językami i hałaśliwe ćwiczenia były uważane za dary, które Bóg umieścił w zborze. Niektórzy są w tym miejscu oszukani. Owoce tego wszystkiego nie są dobre.

Wiele jest niespokojnych duchów, które nie poddadzą się dyscyplinie, układom i porządkowi Bożemu. Sądzą że gdyby mieli odłożyć na bok swój własny osąd i poddać się opinii ludzi doświadczonych i wypróbowanych, ich wolność zostałaby ograniczona. Dzieło Boże nie będzie postępować naprzód jeżeli nie będzie skłonności do poddania się porządkowi, pozbycia się niespokojnego buntowniczego ducha skrajności z ich zgromadzeń. Wrażenia i uczucia nie są pewnym dowodem że dana osoba jest prowadzona przez Boga. Szatan daje uczucia i wrażenia jeżeli się go nie podejrzewa o te sprawy. Nie są to pewni przewodnicy. Powinni wszyscy dokładnie zaznajomić się z dowodami naszej wiary, wielkim i poważnym naszym dziełem, powinno być staranie się jak przyozdobić wiarę naszą i wydać owoce na chwałę Bogu. Powinno się ganić błaznów, niefrasobliwego ducha. Nie jest żadnym dowodem łaski Bożej w sercu osoby, która z utalentowaniem mówi i modli się na nabożeństwach a kiedy je opuści, powraca i poddaje się szorstkiemu i nieostrożnemu sposobowi mówienia i działania.

Ellen Gould White, Maranatha, (Wydawnictwo Znaki Czasu, ), 154 – 154., https://egwwritings.org/read?panels=p12371.1052&index=0